Pravasi

काहीतरी   असतंच   बापाबददल, बोलायचं   राहून   गेलेलं ... आयुष्याच्या   किनाऱ्यावर , आठवण   म्हणून   वाहून   आलेलं ... बोटाला   धरुन   चालायला   शिकवणारा .. चुकल्यावर   गालावर   बोटं   उमटवणारा ... खांद्यावर   हात  टाकून  जत्रा   फिरवणारा , अन्   रेवड्यांसोबत   गोड   गारेगार   घेणारा ... समुद्रातल्या   लाटेत   नावा   वर   खाली   होताना , मनात   भीतीची   चलबिचल   चालू   असते ... तेव्हा   बकोटीला   धरुन   शांत   करणारा ... आयुष्यात   नेहमी   धीरोदात्त   असणारा ... हेंदकळणाऱ्या   जीवाला   घट्ट   उभं   करणारा ... बापच्   असतो   तो ...! पडत्या   पावसात   चालणारा ... स्वत :  भिजून   मुलांवर   छत्री   धरणारा , ‘ काही   नाही   झालं ’  असं   स्वत :  आजारी   असल्यावर   म्हणणारा , मुलं   आजारी   झाल्यावर ...

  उजव्या   पायाच्या   नखाचं   नुकतंच   देहावसन   झालं … निमित्तमात्र   जखम   झाली   अन्   आकस्मित   जैविक   युध्दात   गनिमांपुढे   नखाचा   नेटाचा   लढा   कमी प डला. ते   बिच्चारं   नख   माझी   साथ   सोडून   गेलं   पण   या   युध्दप्रसंगी   वेदना   सहन   करुन , शिकवून , धीर   देवून   गेले . बोडकं   पडलेल्या   माण - खटाव   मधल्या   माळावानी   माझा   अंगठा   आता   बोडका   पडलाय … आजूबाजूची   मरणासन्न   त्वचा   नाजूक   वळणावरती   हळूहळू   साथ   सोडत   आहे … कोणी   साथ   सोडत अ सताना   फार   काळ   धरुन   ठेवता   येत   नाही … हळूवार   हाताने   टाटा   करावा   लागतो … कालातीत नखाच्या   मृत्यूनंतर   नखाचा   पुनर्जन्म   होतो   असं   वैद्य   म्हणतात . या   नखाचं ...